knallend uiteinde

Gelukkig 2018!

Ik hoop dat iedereen een heel fijne jaarwisseling heeft gehad. Of een ‘fijn uiteinde’, zoals sommigen dat ook wel zeggen. Ben ik de enige die dat maar een vreemde uitspraak vind? Het staat ook op de Kerst en Oud & Nieuw kaartjes. Een ‘knallend uiteinde’. Alsof je iemand een heftige wc-sessie toewenst. “Oh Gerard, de beste wensen en een fijn uiteinde!” “Komt goed, Bert, m’n schoonmoeder verzorgt dit jaar het kerstdiner.”

Afijn. 2018 dus.

Voordat ik mijn goede voornemens publiekelijk zwart op wit zet, wil ik nog even stilstaan bij 2017. Het was een jaar met enorme ups en downs, in het teken van één alomvattend thema: persoonlijke ontwikkeling.

Verdomme, wat klinkt dat cliché. Smerig bijna. Ik schaam me er haast voor om het op te schrijven. Niet te doen. Maar helaas wel de harde waarheid. Dus schrijf ik maar even in volle vaart door, dan zijn we van het gepriegel af.

Noorwegen nam dus het eerste half jaar van mijn 2017 behoorlijk in beslag. Helemaal alleen in een vreemd land ‘opnieuw’ beginnen doet wel wat met de ziel (ik hou gewoon de kleffe toon aan, lijden we allebei). Het was alsof ik even een ‘break’ kreeg van mijn oude leven, een tweede kans om opnieuw te beginnen of iets dergelijks. Ik dook in een compleet andere levensstijl dan dat ik voorheen had (veganistisch eten, bijvoorbeeld). Zo heb ik mijn interesses en krachten nog verder ontwikkeld. Ik vond het heerlijk.

Thuiskomen in Nederland was dan ook behoorlijk slikken. Zo, kwam ik mezelf even tegen. Gillen, janken, therapie, alles.  Ik voelde me opeens niet zo ‘stoer’ of zelfverzekerd meer. Wat was ik eigenlijk aan het doen met dit ‘oude’ leven? Wat wilde ik er überhaupt mee? Dus daar ging ik weer. Weer een leven opbouwen, maar dan met de stukjes die er al lagen. En dat bleek een stuk lastiger te zijn dan uit niets opnieuw beginnen. Ik haalde de boeken over persoonlijke ontwikkeling maar weer uit de kast.

In 2017 startte ik ook deze blog om verslag te doen van mijn half jaar studie in Noorwegen. Voor mezelf, want ik had altijd al een blog willen hebben. Maar ook voor het thuisfront, zodat zij een beetje een idee kregen waar ik mee bezig was. Als ik er op terugkijk, heb ik niet zoveel geschreven als ik had gewild. Dit kan ik over-analyseren en hier verschillende redenen voor geven, maar puntje bij het paaltje: het is gewoon verdomd lastig een blog bij te houden.

En laten we nu deze houding van ‘ik wil wel, maar het wil niet,’ de clichés en het zelfmedelijden een flinke trap onder de kont geven. De stier bij de horens vatten, de koe bij de uiers pakken. Je kent het wel.

Voor 2018 heb ik dan ook geen voornemens, maar doelen opgesteld. Allereerst wil ik mijn blog nieuw leven inblazen. Met anekdotes, fictie, columns. Ik wil schrijven, verhalen vertellen. Er is vast wel iemand die het leest (hoi, mam). Daarnaast moet ik financieel gezien ook maar eens volwassen worden. Als je me weer in de HEMA ziet, met armen vol priegel-zooi dat ik ga betalen met geld dat ik niet heb: sleep me aan mijn haren uit die zaak (of naar boven, voor een tompouce). En als laatste: adem halen en doorgaan. In 2017 ben ik te vaak verdronken in zelfmedelijden, heb ik te vaak gedacht: ‘wat is dit zwaar’. Daar ben ik nu wel klaar mee. Ja, soms wat het zwaar. Maar net zoals met het kerstdiner, moet je zware dingen gewoon oppakken, in je mond douwen, kauwen, slikken en uitpoepen.

Kijk. Dan heb je pas een goed uiteinde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s