omdat ik je mis

Drie. Bijna drie weken ben ik weer thuis, weer in Nederland. Wanneer mensen mij vragen of ik alweer ‘gewend’ ben in Nederland, weet ik nooit zo goed wat ik moet zeggen. Dus schrijf ik het nu maar op.

Kort gezegd, denk ik dat alles went. Op het moment dat je een situatie accepteert, zal het hoogstwaarschijnlijk ook wel wennen. Ik hou mezelf dus niet voor de gek door te denken dat ik nooit meer aan Nederland zou kunnen wennen. Of aan mijn ‘oude’ leven. Het is alleen niet meer hetzelfde.

De zondag dat ik terugkeerde was voor mij een grote, emotionele waas. De plotselinge verandering en het contrast waren best wel een schok. Ik nam jankend afscheid van ontzettend lieve mensen om wie ik veel ben gaan geven, om een paar uur later mijn geliefden na een half jaar weer te zien. Hoe dubbel. Ik kon die avond alleen maar huilen. Het voelde niet goed, ik hoorde in Noorwegen te zijn. Dat was thuis.

Sinds die dag heb ik nog een paar keer een traantje weggepinkt, het duurde even voordat ik mijn situatie accepteerde. Al lang voordat ik zou terugkeren naar Nederland, waren het thuisfront en ik het erover eens dat ik het moeilijk zou hebben bij terugkomst. En hoewel ik het wist, was de hele situatie toch een vreemde gewaarwording. Het voelde een beetje als een rouwproces, alsof ik het net uitgemaakt had met mijn vriendje. Mijn hele omgeving deed me vreemd aan: het water smaakte anders (geen grap) en gebouwen die er al jaren stonden, zagen er anders uit. Ze hadden de lucht als achtergrond; er waren geen bergen. Met verder niets te doen, zat ik mezelf constant ontzettend in de weg. En het duurde een hele tijd voordat ik weer de energie had mensen te zien.

Ondertussen heb ik al een aantal van mijn lieve vrienden weer ontmoet en lekker kunnen knuffelen met de katten. Ik heb mijn oude kamer een grote schoonmaak gegeven en een plan van aanpak gemaakt voor de toekomst. Alles komt langzaam op zijn plek. Soms bekruipt me nog het gevoel van gemis, van mijn ‘andere’ leven. Ik mis thuiskomen in de gemeenschappelijke keuken en alle verhalen van die dag te horen. Ik mis mijn huisgenootje, bij wie ik bijna elke dag op de deur klopte voor een kopje thee. Ik mis dronken worden op te dure wijn en chillen met live jazzmuziek. Ik mis de voorzichtige, terughoudende houding van de Noren, waardoor ik gedwongen werd rustiger te doen. Niet zo hoog in mijn sociale energie zitten. Ik mis de studiepauzes in het studentencafé die veel te lang duurden. Ik mis de natuur. En ik weet dat dit ook allemaal in Nederland bestaat, dat ik dit ook allemaal in Nederland kan doen.

Maar dit was mijn leven in Noorwegen, en dat leven mis ik best wel.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s