alleen zijn

De enige zekerheid in het leven is dat we er op een dag niet meer zijn en dat we het tot die tijd het met onszelf moeten doen.

Dit realiseerde ik me enkele jaren geleden. Het heeft een grote impact gehad op hoe ik mijn dagelijks leven indeel. Kort gezegd was ik destijds niet oké en comfortabel met wie ik was. Ik kon mezelf gemakkelijk de grond in praten met negatieve gedachten, ik was helemaal niet aardig in mijn eigen hoofd. Dat moest veranderen, vond ik, want zoals ik schreef: uiteindelijk, aan het einde van de dag, ben ik de enige met wie ik het de rest van mijn leven moet doen. Dan kan ik maar beter vrienden worden met mijzelf, niet waar?

Een jaar en heel wat nieuwe ervaringen rijker, begon ik steeds meer mezelf te waarderen en op mezelf te vertrouwen. Het werd tijd voor een nieuwe stap, de grootste en diepste stap die ik zou kunnen maken. Ik wilde weten of ik het ook compleet in mijn eentje zou kunnen redden, zonder mijn vrienden, familie en vertrouwde omgeving. Ik wilde comfortabel alleen kunnen zijn. Dit had ik al een beetje geoefend thuis: alleen op een terrasje zitten bijvoorbeeld, zonder de druk te voelen dat dit nogal een ‘eenzaam’ beeld was. Het was een van de belangrijkste redenen dat ik uiteindelijk naar Noorwegen ben gegaan. Goed, ik ging niet meteen backpacken door Azië of iets dergelijks, maar het was een totaal andere uitdaging: vanuit niets een eigen leven opbouwen in een vreemde omgeving.

Dus dat deed ik.

Het afgelopen half jaar heb ik de grootste mentale groei doorgemaakt in mijn volwassen leven. Ja, ik heb gejankt, gevloekt en soms gewenst dat ik weer even thuis was. Soms vroeg ik me af waarom ik dit eigenlijk deed. Uiteindelijk heb ik werkelijk geleerd hoe het is om alleen te zijn, op positieve en minder leuke manieren.

Zo ben ik voor het eerst helemaal alleen op vakantie geweest in Oslo. Bijna een week met mezelf opgescheept zijn vond ik onwijs spannend, maar er op terugkijkend was het een fantastische ervaring. Ik kon precies doen wat ik wilde, wanneer ik het wilde en hoe ik het wilde. Daarnaast werd alleen reizen door Noorwegen, tijdens en nu na mijn semester, mentaal veel gemakkelijker. Lange busreizen, treinreizen, vliegvelden, veerboten en de vreemde taal schrikten me niet langer meer af. Dit is dus absoluut niet de laatste keer dat ik alleen op vakantie ga en ik kan het iedereen aanraden.

Maar alleen zijn was niet altijd een pretje. Ik vond het lastig om contact te maken met de lokale studenten. Het was geen verrassing dat zij niet stonden te springen om continue Engels te moeten spreken, of te investeren in iemand die na een half jaar toch weer weg is. Ik klikte ook maar half met de internationale studenten in mijn omgeving. Begin maart raakte ik op een punt dat ik me oprecht even eenzaam voelde. Ik had alleen mijn studie en mezelf. Het was frustrerend, want ik deed onwijs mijn best om contact te maken. Uiteindelijk, met een beetje geluk en hulp, lukte het mij deze sociale muur te doorbreken en bouwde ik echt een eigen leven op in Bergen. Achteraf gezien heb ik door deze ervaring ontzettend veel respect en waardering gekregen voor mijn vrienden en familie. Zelfs op afstand sleepten zij mij er doorheen.

Ik kan nu wel stellen dat een half jaar in Noorwegen studeren de beste stap is die ik had kunnen maken in mijn studentenleven. Het is natuurlijk ontzettend waardevol geweest voor mijn studie, maar het heeft mijn zelfbeeld voorgoed veranderd. Ik kan comfortabel zijn met mezelf, ik heb veel meer zelfrespect en vertrouw erop dat ik het alleen prima red.

Ik ben mijn eigen beste vriendin geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s