stomme loodjes

Ze zeggen dat de laatste loodjes het zwaarst zijn. Waarom zijn het eigenlijk altijd de laatste loodjes? Waarom niet.. de loodjes aan het begin. Of in het midden ofzo. Waarom moet het einde altijd voelen als godswerk?

Ik heb meer dan twee maanden niks meer geschreven over hoe het met me gaat. Dat heeft enkele redenen, maar nummer 1 is wel: de tijd ging zo ontiegelijk hard. Echt, eerlijk waar. Na de ‘halverwege-streep’, het moment dat ik op de helft van mijn periode in Noorwegen zat, leek de tijd door m’n vingers te stromen als water. Opeens had ik nog maar een maand voor mijn tentamens. Toen nog maar twee weken. En ja hoor, stonden ze daar, lekker luidruchtig op m’n deur te kloppen: die deadlines. Ze namen de hele maand mei in beslag. Ik weet niet eens meer of ik die weken heb gegeten.

Nu zitten we in de eerste week van juni, een week na mijn tentamen-periode en nog maar vier weken voordat ik weer terugga naar Nederland.

Hallo, stop de tijd even. Stop. Even. Als-je-blieft-dank-je-wel.

Ja, hoi, hallo. Kunnen we even een momentje nemen om adem te halen? Thanks.

Adem in. Adem uit.

Dus. Ik heb nog heel veel onderwerpen waar ik over wil schrijven, nog heel veel foto’s die ik wil laten zien. Nu ga ik geen dikke beloftes maken, dat ik bijvoorbeeld elke dag een artikel ga schrijven, maar ik heb nog heel veel gedachten en ervaringen die ik graag op papier wil zetten voordat ik weer naar huis ga. Of op de blog, om precies te zijn.

Laat ik beginnen met die stomme loodjes waar ik dit artikel mee opende. Waarom ze nu zo zwaar zijn voor mij? Aan de ene kant is het zo dat ik eigenlijk wel een beetje klaar ben met Noorwegen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het nog steeds een fantastisch land, maar ik ben er eigenlijk heel erg klaar voor om naar huis te gaan. Ik mis m’n vrienden, m’n ouders en m’n huisdieren. Ik denk al na over wat ik ga doen als ik weer terug ben. Bovendien heb ik nu een volledig vrije maand, waarin ik niks heb gepland. Wat ga ik eigenlijk doen? Ik ben niet zo goed in niks doen, in geen plannen hebben. Dat voelt alleen maar ongemakkelijk en maakt me rusteloos. Dus het vooruitzicht van een lege kalendermaand vind ik niet zo chill. Aan de andere kant: het is nog maar een maand. Één. Maand. Dan zit mijn tijd erop. Ik wil nog niet weg uit dit fantastische land, ik wil nog zoveel zien dat ik niet eens goed weet wat ik wil zien. Bovendien heb ik uit niks een heel nieuw leven opgebouwd, in een vreemd land en een vreemde omgeving. Ik heb mijn eigen thuis gemaakt. Dat ik dit voor elkaar zou krijgen had ik nooit gedacht, en om eerlijk te zijn ben ik er ook nog niet klaar voor om er afscheid van te nemen.

Lekker tegenstrijdig, niet waar?

Mijn Duitse vriendinnetje gaf me zo’n ouderwetse tegeltjeswijsheid om me er doorheen te slepen: accepteer en geniet van de dagen, ook als je niets bijzonders doet. Blijf gewoon genieten, van alles.

Dit vond ik wel heerlijk cliché, fijn advies. Dat ga ik maar doen, denk ik.

Foto door Katharina

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s