wat niemand zegt

Ter voorbereiding van mijn studie in het buitenland, las ik een aantal blogs en sprak ik mensen die zelf een half jaar weg zijn geweest. Ik was op zoek naar tips en tricks, een houvast voor mijn nieuw avontuur. Maar wanneer je advies vraagt aan mensen, krijg je nooit het hele verhaal te horen.

Ik zit nu ongeveer een maand in Noorwegen en ben erachter gekomen dat sommige dingen niet worden gezegd of benoemd. Bewust, onbewust, of ik ben het gewoon niet tegengekomen. Voor de toekomstige Erasmus-studenten die eventueel mijn blog als referentie gebruiken, heb ik hier een rijtje met acht dingen die niemand zegt als je vraagt hoe het was.

Bereid je voor op een moeilijk afscheid
Een half jaar naar het buitenland is niet niks, of je nu gaat reizen, studeren of werken. Natuurlijk ervaart iedereen het anders, maar ik vond afscheid nemen van mijn familie en vrienden moeilijk. Ik denk dat het belangrijk is om dit niet te onderschatten, het kan op emotioneel gebied namelijk een hele opgave zijn. Natuurlijk vertelt niet iedereen dat ze jankend op het vliegveld hebben gestaan, maar geloof me: je zal niet de eerste zijn.

20170205_154727

De wereld buiten je comfortzone, is de comfortzone van iemand anders
Misschien is dit meer een algemene levensles, maar ik kwam er zelf pas achter toen ik op het vliegtuig stapte. Zoals je hebt kunnen lezen in mijn vorig artikel, had ik tot op heden nog nooit alleen gevlogen. Ik maakte me niet zozeer druk om het vliegen zelf, maar wel om het hele ‘bagage-inchecken-douane-terminal’-verhaal. Ik kon er geen touw aan vastknopen. In mijn beleving was dit één grote chaos. Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Kopenhagen, wist ik niet zo goed wat ik moest doen in dit gigantische gebouw. Maar toen daalde het besef op me neer als een dakpan dat naar beneden klettert: op dit vliegveld werken gewoon mensen. Daarnaast lopen hier zakenmannen die áltijd op reis zijn. Zij weten precies hoe het vliegveld werkt. Dit is hun comfortzone. Vliegen was absoluut niet mijn comfortzone, maar dat zou het wel kunnen worden, toch?

Wanneer je afscheid neemt, krijg je nieuwe vrienden
Mensen die veel hebben gereisd zullen dit waarschijnlijk wel herkennen, maar mij viel het nu pas op: eigenlijk is er altijd wel iemand bereid om je te helpen. Op het moment dat ik afscheid nam van mijn vertrouwde omgeving, voelde het redelijk alsof ik er alleen voor stond. Maar het besef dat ik altijd wel iemand kon vragen, vond ik heel geruststellend. Het is een beetje overdreven om te stellen dat je meteen dikke vrienden wordt met iedereen die je wat vraagt. Aan de andere kant, je weet maar nooit!

Als het even kan, ga dan alleen
Ik heb er heel bewust voor gekozen om alleen naar Bergen te gaan. Dat betekent: ik heb niemand opgezocht van mijn universiteit of uit Nederland die tegelijkertijd naar Bergen zou gaan. Ik was bang dat ik dan teveel zou klitten met die persoon (hoe gezellig hij of zij ook zou zijn geweest) en dat ik hierdoor veel nieuwe contacten zou mislopen. Omdat je dan toch alles samen doet, zeg maar. Daar stond wel tegenover dat ik niemand kende toen ik voor het eerst over de drempel van mijn kamertje stapte. Maar daar kwam al snel verandering in, want als internationale studenten werden we ondergedompeld in allerlei sociale evenementen. Persoonlijk denk ik dat alleen weggaan veel voordelen heeft en geloof me, het is heel erg moeilijk om alleen te blijven in een omgeving waarin iedereen op zoek is naar nieuwe contacten.

20170131_133905

Volledig opnieuw beginnen kost heel erg veel
Ik denk dat mensen dit ook wel herkennen van de periode dat ze voor het eerst uit huis gingen. Mijn ervaring moet moet je je ongeveer zo voorstellen: het vliegtuig landt. Ik slenter met mijn dertig kilo totaal gewicht aan spullen naar mijn nieuwe kamer. Trouwens, dertig kilo klinkt heel veel, maar geloof me, het is bar weinig. Mijn nieuwe kamer had niks, behalve een bed, badkamer, bureau, bureaustoel en kledingkast. Verder was het helemaal leeg. Het eerste wat ik kocht was wc-papier, want ja.. shit happens. De rest van de eerste maand voelde alsof ik op vakantie was. Ik had een leuk hostelachtig plekje, vrije tijd, een creditcard. Ik moest eten kopen, schoolboeken aanschaffen, de kamer gezellig maken, de hele reutemeteut. Hier een beetje kijken in de stad, daar een beetje de toerist uithangen. Je kent het wel. Tegelijkertijd voelde het leven alsof ik opnieuw was begonnen met de Sims, maar dan zonder cheats. Ik had het prima naar m’n zin. Maar opeens begon de studie. En het normale leven. En kwamen de creditcardrekeningen. Au.  Wat ik heb geleerd van deze brute omschakeling, is dat je niet moet vergeten dat je echt in een nieuw land gaat wonen. En dat het niet verstandig is om in de eerste maand al je tijd, energie en geld op te branden, waardoor je de rest van het semester droog brood vreet. Het duurde even, maar ik denk dat ik nu een redelijke balans heb gevonden tussen vakantie houden en doen alsof ik volwassen ben.

Internationale studenten zijn fantastisch
Sommige blogs en mensen gaven het advies om zoveel mogelijk omringd te zijn door locals en zo min mogelijk door internationale studenten. Alleen maar omgaan met internationale studenten zou namelijk afbreuk doen aan de cultuurbeleving van het desbetreffende land. Nu snap ik ergens wel waar dit advies vandaan komt. Maar aan de andere kant had ik voor geen goud in een Noorse studentenwoning willen wonen. Ten eerste omdat Noren niet echt sociale wezens zijn. Ze zijn zeer aardig en behulpzaam, maar het is lastig om in hun comfortzone te komen. In deze TED-talk legt Julien S. Bourrelle aan de hand van voorbeelden uit hoe Noren ongeveer naar de wereld kijken. Hij is van origine Canadees en illustreerde het boek The Social Guidebook to Norway (2014). Ik moet zeggen, het is behoorlijk accuraat.

Ten tweede omdat leven met internationale studenten de kans biedt om meer van de wereld te zien zonder weg te gaan. Ik heb in zo’n korte tijd al zoveel geleerd van de mensen om mij heen. Het is gewoon fantastisch om een Mexicaanse haar eerste sneeuw te zien beleven. Of verhalen te horen over het dagelijks leven in Alaska. Om uit oprechte interesse te kunnen vragen hoe de Tweede Wereldoorlog wordt behandeld in Duitsland. Of om te leren hoe je traditionele Japanse dumplings maakt (en binnenkort is het tijd voor sushi, wohoo!). Kortom, een internationale studentenflat is een soort wereldbevolking in het klein en ik vind het fantastisch.

Soms is het shit en dat is oké
Niemand heeft gezegd dat een ervaring als deze soms ook gewoon intens shit kan zijn. Dat het niet altijd feest is. Dat je soms gewoon zeikend natgeregend, hongerig, hormonaal en veel te gestrest thuis komt. Dat er ook avonden zijn waarop je alleen op je kamer, zonder mensen of huisdieren om je heen, drie repen chocola weg vreet en hoopt op kaboutertjes die de was voor je doen. Nee, dat zeggen mensen niet. Ze zeggen dus ook niet dat het heel normaal is dat je dit soort avonden hebt. Zoals ik al eerder schreef, het is geen vakantie. Het is geen sprint naar het einde van het semester, maar een marathon. Er zijn dus ook saaie dagen. Of eenzame avonden met je studieboeken. En soms is het gewoon shit en dat is oké. Morgen weer een nieuwe dag.

20170127_183947

Luister niet naar de ervaringen van anderen / blogs
“Wat? Maar je hebt net zelf meer dan anderhalf duizend woorden vol geluld met je eigen ervaringen!” Ik hoor het je denken. Zelfs vanaf hier. But hear me out. Geen enkele ervaring is hetzelfde. Hoe ik mijn tijd in Bergen beleef is uiteraard heel anders dan hoe mijn huisgenoten dat doen. Logisch, maar dat betekent ook dat niemand echt kan voorspellen hoe jij het gaat ervaren. Daarnaast moet je ook gewoon een beetje geluk hebben. Je kan alles van te voren plannen, onderzoeken, vragen, voorbereiden en dat moedig ik ook zeker aan. Maar het gaat nooit helemaal zoals je had gepland en je weet eigenlijk pas echt hoe het is als je er bent. En soms, heel soms, hebben anderen het stomweg gruwelijk mis. Een goed voorbeeld is de studentenflat waar ik in woon. Het heet ‘Fantoft’ en ligt buiten de stad. Blogs beschreven deze flat als een getto, waarin niemand slaapt en je in de gang over de vuilniszakken moet klimmen. Ik was dan ook wel een beetje bang toen ik een kamer in Fantoft aangewezen kreeg. Ik had namelijk geen andere keus dan hierheen te verhuizen. Ik zit hier nu een maand en ik vind het fantastisch. Oké, het is niet mijn droomhuis, maar ik heb genoeg ruimte en een hele gezellige keuken. Het gebouw is gedateerd, maar heel netjes. De blogs die Fantoft beschreven als een getto, waren geschreven door Noorse studenten. En geloof me, Noorse studenten zijn echt verwend. Ik zit hier al met al helemaal op mijn plek en ik ben blij dat ik niet naar iedereen heb geluisterd. Dat kan ik iedereen aanraden.

N.B. Dit artikel is gebaseerd op mijn eigen ervaringen en ik ben me er van bewust dat niet iedereen zich in dit artikel zal herkennen. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s