de eerste tien dagen

Ik zit nu iets meer dan een week in Noorwegen. Het is niet mijn bedoeling om het komende half jaar mijn wekelijkse bezigheden te beschrijven, maar ik denk dat de eerste tien dagen toch wel speciaal zijn! Dit is een overzicht van mijn reis, aankomst en eerste indrukken.

‘Afscheid nemen bestaat niet’

Nou beste meneer Borsato, dan heb jij nog nooit jankend op een vliegveld gestaan. Op drie januari nam ik echt afscheid van mijn lieve ouders en beste vriendinnetje. Ik heb mezelf voorgenomen dat ik heel eerlijk ga zijn op mijn blog, dus bij deze: het was een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Op dat moment wilde ik eigenlijk al niet meer. Niet vliegen, niet reizen, niet naar Noorwegen. Ik wilde gewoon weer naar huis, naar mijn eigen bed, met de hond naast me en de katten op schoot. Maar ik zette toch door en stapte op het vliegtuig, ook al was ik doodsbang. Dit was de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland reisde, alleen vloog, alleen voor zo’n lange periode weg zou zijn.

In de terminal en op het vliegtuig naar Kopenhagen kon ik alleen maar huilen. We moesten door de kou en regen over het vliegveld naar het vliegtuig lopen, in plaats van via een terminaltunnel. Het vliegtuig zelf was klein en oud. Het was allemaal veel minder glamorous dan dat ik me de reis had voorgesteld. Waarschijnlijk was een jankende mij in deze setting een dramatisch aangezicht, een rechtstreekse scène uit een smakeloze chick-flick. Eenmaal in de lucht was ik eigenlijk gewoon een beetje boos op mezelf dat ik dit deed. “Waarom moet je nou zo nodig lang weg, waarom is thuisblijven niet genoeg?”

“You okay? Can I sit next to you?”

Ik zal de ontmoeting en gesprekken niet in den treuren beschrijven, maar samengevat kwam naast mij een vijftienjarig, roodharig, rebels tienermeisje uit Kopenhagen zitten. Als engelen piercings en tunnels dragen, dan heb ik er een gevonden. Ze heeft me echt door de vliegreis heen gesleept. Op het vliegveld van Kopenhagen moest ik helaas weer afscheid van haar nemen. Maar door haar zag ik de hele reis weer zitten en daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor. Stom genoeg was ik zo emotioneel, dat ik me nu niet meer kan herinneren hoe ze heet. Ik kan haar ook niet meer terugvinden op Facebook. Ik weet dat ze in Kopenhagen woont en qua interesses heel erg op mij lijkt. Ik weet ook dat ze een Nederlands vriendje heeft die in Leeuwarden woont en wat ouder is dan zij. Misschien kan ik hem traceren.. ik ga in ieder geval mijn best doen, al is het alleen maar om haar te kunnen vragen hoe haar toets ging.

20170104_092738.jpg

Vanaf dat moment was de reis van Kopenhagen naar Bergen niet zo eng meer. Ik begon het bijna leuk te vinden, haha! Toen Noorwegen door mijn vliegtuigraampje in het zicht kwam, werd ik wéér emotioneel. Maar dit keer waren het tranen van blijdschap. Na meer dan tien jaar, ben ik weer terug!

Het is een beetje als thuis, maar dan met bergen …

De aankomst in Bergen en het ophalen van mijn sleutels verliep eigenlijk probleemloos. Ik woon in een studentenflat, gelegen in het studentendorp ‘Fantoft’. Het is ongeveer een kwartier met de bybanen (tram) naar het centrum van de stad. Ik heb een knusse eigen, gemeubileerde kamer met eigen badkamer. De keuken deel ik met zeven andere meiden die aan mijn gang wonen. Voor het gemak noem ik hen maar gewoon ‘huis’-genoten, ook al wonen we niet in een echt huis. Als ik ‘gang’-genoten schrijf klinkt het net alsof ik me ergens bij heb aangesloten in de Noorse getto. Tot nu toe kan ik heel erg goed met ze opschieten, dus dat is fijn! Op mijn derde avond in Noorwegen werd ik meteen ondergedompeld in de Noorse cultuur: er bestaat hier zoiets als ‘Taco-Friday’. Het schijnt dat in Noorwegen op vrijdagavond taco’s worden gegeten. Ik heb nog niet in de keuken van een echte Noor gekeken, dus heel zeker weten doe ik niet. Maar met een Mexicaanse als huisgenoot, hoor je mij niet klagen.

20170113_191453

De stad zelf doet me een beetje aan mijn thuisstad denken. Het is niet erg groot, maar heeft erg veel sfeer. Ik vind het in ieder geval heel erg prettig om hier rond te lopen!

… en een belachelijk klimaat.

Even serieus, de natuur hier is echt geen grap. Ik moet toegeven dat het elke dag een beetje beter wordt, maar vorige week kwam de zon pas rond een uur of negen ’s ochtends op. Als om acht uur de wekker ging, was het buiten nog nacht. De zon gaat rond een uur of drie onder en om half vijf is het weer donker. De dagen zijn hier dus behoorlijk kort en ik merk dat ik daar nog erg aan moet wennen. Maar ik ben niet de enige. Rond zes uur willen we eigenlijk allemaal al naar bed, haha.

Dan de regen.. holy guacemoly, de regen. Het regent non-stop. Ook geen miezer-regen, nee. Er bestaan alleen stortbuiten, hagelbuien en sneeuwstormen. Soms allemaal in één uur tijd. Ik kan mijn make-up wel inpakken en naar huis sturen, want dat is hier gewoon niet te doen. Tenzij ik voor de wasbeer-look ga, natuurlijk. En als je gaat wachten totdat de regen over is, kom je nooit ergens.

20170113_113740

Maar als het dan een keer niet regent, is het prachtig en zijn we massaal buiten. We lopen een rondje door de stad, of beklimmen de bergen eromheen. Ik merk dat ik wel foto’s maak, maar niet genoeg of van compleet de verkeerde invalshoek. Ik ben zo bezig met het in me opnemen van de omgeving en de natuur, dat ik helemaal vergeet om foto’s te maken. En in de foto’s die ik maak, komt de omgeving waar we in lopen absoluut niet tot zijn recht. Heel frustrerend, maar aan de andere kant: genoeg redenen om terug te komen (of om te blijven..).

Oh ja, de Noren hebben er trouwens absoluut geen last van, van dit klimaat. Waar wij bij bosjes onderuit gaan op glibberige hellingen naar beneden, rennen zij zonder moeite naar boven. Soms met kinderwagen en al. I shit you not. Rennend, met kinderwagen, naar boven op een ijsweg. Apart volk.

Er moet ook nog gestudeerd worden

Ik was al bijna vergeten waarom ik hier eigenlijk ben. De universiteit van Bergen ligt in het centrum van de stad, verdeeld over de verschillende faculteiten. Mijn eerste ervaringen met de universiteit zijn heel positief. Als internationale studenten worden we absoluut niet aan ons lot overgelaten. Tijdens de introductiedagen werd precies verteld welke administratieve zaken we moesten regelen en hoe we ons op konden geven voor de vakken. Daarnaast viel het mij heel erg op dat er tijdens de introductiedagen veel aandacht werd geschonken aan mentale gezondheid van de studenten. Vanuit de universiteit werd erkend dat een exchange naar een ander land veel druk kon geven, waar de studie onder kan lijden. De organisatie voor studenten ‘SiB’ biedt gratis psychische ondersteuning aan. Gewoon het feit dat er veel aandacht voor was, vond ik wel veelzeggend. Er werd trouwens ook dit onderstaande filmpje getoond over het verbod op plagiaat, hilarisch.

Mijn allereerste college was van het vak ‘Islamist Movements and Contentious Politics in the Middle East’, gegeven door.. een Nederlander. Hoe hij precies in Bergen terecht is gekomen zei hij niet, maar wel toevallig haha! De Nederlandse taal kom je hier trouwens ook nog wel eens tegen, bijvoorbeeld bij een paar uitstaphaltes van de bybanen.

 

Daarnaast doe ik nog het vak ‘Terrorism and Counter-Terrorism’, wel gegeven door een Noor. Mijn eerste college voor het vak ‘Modern Political Theory’ is pas volgende week. Ik heb dus nog niet veel gezien van de universiteit, maar tot nu toe ben ik enthousiast!

I will survive

Nog een kleine noot over de prijzen hier in Noorwegen, voor de mensen die nieuwsgierig zijn. Laat ik het zo zeggen, door de prijzen worden we belachelijk gezond. Vis en vlees is echt duur, dus we eten minder vlees en meer vegetarisch dan we gewend zijn. Chocola en snoep is niet te betalen, dus dat wordt serieus afkicken. Hetzelfde geldt trouwens voor koffie. Ik drink het zelf niet, maar mijn huisgenootje heeft het erg lastig. Aan de andere kant smaakt het kraanwater naar Chaudfontaine uit de koelkast! Stel je eens voor, we douchen in bronwater, haha. En omdat we veel lopen en de meeste wegen steil zijn, hebben we ook nog eens veel lichaamsbeweging! Helemaal top. Een ander bijkomstigheid is dat ik de kleine dingetjes veel meer ben gaan waarderen. Bijvoorbeeld wanneer we met z’n allen aan tafel Maria-koekjes met chocopasta en pindakaas smeren, bij wijze van toetje. Klinkt allemaal heel armoedig, maar we hebben de tijd van ons leven.

20170113_114014

De Noorse supermarkten kennen ook zoiets als tilbud (aanbiedingen) en die zijn serieus niet mis. Hierdoor ontwikkelt zich in mij een nieuw persoon: die van de ultieme koopjesjager. Ik vind het vreselijk van mezelf, maar ik kijk heel erg uit naar de maandag. Dan worden op een speciale app de aanbiedingen van alle supermarkten van die week naast elkaar gezet. Op basis daarvan doe ik dan mijn boodschappen. Je moet wat te doen hebben, toch?

Ik wilde eigenlijk een ‘klein’ overzicht maken van de afgelopen week, maar ik heb opeens anderhalf duizend woorden op papier staan. Oeps! Kort samengevat heb ik het echt reuze naar mijn zin in Bergen. Het is nog mooier en fantastischer dan dat ik me had voorgesteld. Natuurlijk mis ik mijn ouders, mijn lieve huisdiertjes en mijn vrienden. Ik mis trouwens ook de Kruidvat en de Hema, damn #probeerhiermaarwatgoedkoopstevinden. Maar elke dag wen ik een beetje meer aan Noorwegen.

Het voelt al bijna als thuis.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s